Είμασταν τέσσερεις. Και μετά γίναμε πέντε!

Όμορφο πράγμα να βλέπεις οικογένειες να μεγαλώνουν, σχεδόν συγκινητικό! Να βρίσκουν χώρο και χρόνο για έναν ακόμη!


Είμασταν τέσσερεις, για πάνω από 23 χρόνια. Παγιωμένη κατάσταση, ο καθένας με τις υποχρεώσεις και τις αρμοδιότητες του, τις παραξενιές και τα κουμπιά του, είμασταν ομάδα με τα καλά και τα κακά της. Και ένα απόγευμα Κυριακής γίναμε πέντε! Άνοιξε η πόρτα και στο σπίτι μπήκαμε με  το Γιώργο κρατώντας ένα κουτάβι 40 μόλις ημερών μέσα στη ζεστή κουβέρτα του, ένα μικρό Κόκερ Σπανιέλ που δεν άκουγε ακόμα αλλά έμελε να ακούσει κάποια στιγμή στο όνομα Luna. Και ξαφνικά, το σπίτι γέμισε ξανά με γέλια, με χαρούμενες φωνές, με ανθρώπους ξαπλωμένους στο χαλί ίσα ίσα για να τη χαζεύουν όταν αυτή κοιμάται. Αποκτήσαμε μωρό και είναι μια κούκλα!


Όχι, δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα! Λερώνει με τις απεκκρίσεις της τα πάντα, δαγκώνει μέχρι να βρει κόκκαλο και κοιμάται όποτε θέλει αυτή-τις υπόλοιπες ώρες ανεβάζει τη δική της παράσταση με τίτλο "Θα κλάψω είτε μέχρι να με λυπηθείς, είτε μέχρι να με βαρεθείς". Μασάει ότι βρει, βγάζει με τα δόντια της καρφιά από τους τοίχους και προτιμάει να ξηλώσει τη μοκέτα παρά να ασχοληθεί με τα παιχνίδια της, έχει άποψη...


Από την πρώτη μέρα της στο σπίτι πέρασαν σχεδόν 20 μέρες. 20 μέρες όπου τα υπνοδωμάτια έγιναν ο προσωπικός της απόπατος, τα χέρια μας έχουν χαρακτηριστικά σημάδια από την υπέροχη κατα τ'άλλα οδοντοστοιχία της, το σπίτι απέκτησε μια χαρακτηριστική μυρωδιά ξυδιού και ο ύπνος μου έχει χαθεί χωρίς προοπτικές να επιστρέψει σύντομα στο ακέραιο.


Τις τελευταίες 20 μέρες, όμως, επιστρέφω σπίτι και με περιμένει το πιο εγκάρδιο καλωσόρισμα της ζωής μου, υπάρχει γύρω μου ένα πλάσμα που του αρκεί να ακουμπάει το κεφάλι του στο πέλμα μου για να κοιμηθεί, περπατάω στο σπίτι και ακούω 4 μικρές πατούσες να με ακολουθούν σα σκιά, έβαλα τα κλάματα και ήρθε στο πρόσωπό μου και με φίλησε. 


Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως τις τελευταίες 20 μέρες έβαλα τον εαυτό μου δεύτερο. Έπαψα να είμαι το εγωκεντρικό πλάσμα που μου επιβάλει η ανθρώπινή μου φύση και υποτάχθηκα στην άνευ όρων αγάπη που μου έδειξε από την πρώτη στιγμή αυτό το πλάσμα που εισέβαλε στις ζωές μας εκείνο το απόγευμα της Κυριακής. Δεν ήταν εύκολο, η μετάβαση ήταν αρκετά οδυνηρή. Βλέπετε, δεν είναι τετριμμένο το να αποβάλεις 26 χρόνια εγωκεντρισμού και να δεχθείς ότι πλέον εξαρτάσαι από το βλέμα κάποιου, από ένα του γαύγισμα, από μια κίνηση της ουράς του. Δεν είναι εύκολο να δεχθείς ότι ναι, πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου να τον κάνει και κάποιος άλλος ευτυχισμένο. Και το να αφεθείς σε όλο αυτό είναι τρομακτικά δύσκολο όταν το κάνεις με πλήρη συνείδηση των πράξεών σου. Αλλά το κάνεις και όταν περάσει το πρώτο σοκ η θέα από την απέναντι όχθη είναι μοναδική!


Είμασταν τέσσερεις. Και εκτός από πέντε γίναμε και λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό είναι το μεγαλείο της άνευ όρων αγάπης ενός σκύλου, σε 20 μέρες σε κάνει λίγο περισσότερο σαν κι αυτόν. Και έτσι καταλάβαμε όλοι πως εμείς θα εκπαιδεύσουμε το σκύλο μας να κάθεται, να ξαπλώνει και να περπατάει με λουρί κι αυτός θα μας μάθει τη δική του άποψη για τη ζωή. Δεν είναι δίκαιη ανταλλαγή -του δίνουμε υπακοή, μας χαρίζει τη φιλοσοφία του, ριγμένος βγαίνει 100%. Αλλά, όπως και να έχει, θα μας αγαπάει για πάντα!

Υ.Γ.: Εχθές ρώτησα τη μητέρα μου τι από τα δύο της φαίνεται πιο δύσκολο: τα δύο παιδιά που μεγάλωσε ήδη ή το μικρό μας κουτάβι? Η απάντηση ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη πως παρά τα όσα ακούμε τόσα χρόνια, ο Γιώργος κι εγώ είμασταν 10 φορές πιο εύκολοι από το κουτάβι. Έτσι, σκοπός αυτού του blog θα είναι να αποκωδικοποιηθεί η ανατροφή του σκύλου τόσο γενικά όσο και ειδικά συναρτήσει της φυλής του καθώς και η ανάλυση διαφόρων σκυλοθεμάτων! ENJOY!